Krysia była moją najbliższą przyjaciółką w okresie studiów na wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UŁ. Byłyśmy jak papużki nierozłączki.
Razem na zajęciach, razem uczyłyśmy się do egzaminów i razem spędzaliśmy cudowny czas studenckich zabaw spotkań, praktyk, różnych wyjazdów.
Wiedziałyśmy o sobie wszystko.
Po studiach, założeniu rodziny, zaangażowaniu w pracę, spotykałyśmy się rzadziej.
Ale zawsze czuliśmy, że w razie potrzeby, możemy na siebie liczyć.
Krysia, to była złota dziewczyna, z dużym poczuciem humoru, dobra dla ludzi, kochająca mama i babcia. Strasznie mi jej będzie brak. Do kogo zadzwonię w razie potrzeby i wypłaczę się. Nikt tak mnie nie pocieszy. Jej córka Joasia i wnuczki, Franek, którego znam tak długo jak Krysię, zawsze mogą liczyć na moją skromną pomoc. Już za nią tęsknię razem z najbliższymi.