88 lat czy 100 to i tak za wcześnie na odejście tak wspaniałego człowieka, sąsiada, przyjaciela rodziny.
Bardzo ciężkie to do przyjęcia.
Jeszcze nie dawno życzyliśmy sobie szybkiego nadejscia wiosny i spotkania na wsi, którą Pan tak bardzo kochał. Spotkania na tradycyjnej wiosennej herbatce jak co roku. Wiosna już nadchodzi, ale w tym roku nie będzie już tak kolorowa. Będzie wyjątkowo smutna.
Po mimo bólu jesteśmy wdzięczni, za wspaniałe ostatnie lata. Przede wszystkim prawdziwą sasiedzką pomoc, bo mogliśmy na Pana liczyć zawsze i o każdej porze. Za ogromne wsparcie w trudnych dla nas chwilach. Za wspólne rozmowy, przy których nasza róznica wieku zupełnie się zacierała. Można było Pana słuchać godzinami , bo był Pan prawdziwym mistrzem dowcipu. Za telefon z zapytaniem co słychać, za życzenia na każdą okoliczność i za serdeczne pomachanie reką rano na dzień dobry z sąsiedniego podwórka.
Bardzo trudno patrzeć w przyszłość bez palącego się światła na przeciwko.
Spoczywaj w pokoju nasz Drogi Sąsiedzie Panie Tadeuszu, chociaż za pewne rozwesela Pan wszystkich teraz tam po drugiej stronie.